Leren verdragen wat onverdraaglijk lijkt

Online rouw verwerken op een tijd en plaats die jou het beste uitkomen. 

Jouw tempo, jouw tijd, jouw herinneringen staan centraal

Wie is Leoniek van der Maarel

4 september 1995. De dag die ik dacht dat niet zou komen, kwam. Jos overleed. Daarna was er chaos. Totaal onverwacht ging hij dood. Daar zat ik met mijn dochter van vijf. Zij begreep er niks van. De kinderen uit zijn eerste huwelijk waren iets ouder (16 en 19) en snapten meer, maar waren ook kapot. 

Het gevecht begon. Het gevecht om te overleven, om de weg omhoog te vinden en om, uiteindelijk, weer gelukkig te worden.

Ik kreeg adviezen, ik kreeg hulp en ik moest vooral aan leuke dingen denken. Dat was nou precies wat ik niet kon. "Heb je het al een plekje gegeven?" Deze vraag werd mij regelmatig gesteld. Ik merkte dat ik cynisch werd en me ging afzonderen. 

Ik kwam in contact met andere 'verweduwden'. Daar hield ik twee vriendinnen aan over. We steunden elkaar door dik en dun. Een telefoontje op 'zijn' verjaardag met de tekst "hij is vandaag jarig" was genoeg. Samen trokken we elkaar er doorheen.

Het is een cliché... maar de tijd heeft veel gedaan in mijn rouwproces. Niet alleen de tijd. Ook de therapie, de vrienden die bleven, mijn dochter en de geboorte van mijn tweede dochter die ik kreeg (van een donor). Na allerlei relatiebureaus (voor mij geen goede manier) ben ik mijn huidige man tegengekomen. Hans. Weduwnaar. De overleden partners zijn voor ons geen bedreiging. Ze mogen genoemd worden. Ze horen bij ons leven en bij onze verhalen.

Ik 'moest' iets met zijn dood. Het kon toch niet zo zijn dat mijn leven gewoon op oude voet verder ging? Er was toen niet veel voor kinderen en de dood. We hadden Achter de Regenboog, maar dat was het. Ik besloot therapeut te worden. Ik ben orthopedagogiek gaan studeren en heb me gespecialiseerd in rouw. Nu heb ik sinds 1999 mijn eigen praktijk en ben ik ook hypnotherapeut, psycholoog, en nog meer. 

Rouwen is keihard werken. Dat weet je al. Vanzelf gaat het niet over. Het is een zoektocht. Gelukkig heb ik in de afgelopen twintig jaar vele rouwenden gezien en geholpen die allemaal hun weg weer vonden. Die van minuut voor minuut, uur voor uur, dag voor dag uiteindelijk weer een toekomst zagen en kregen.

Met kleine stapjes uit het diepe dal van rouw klimmen, op weg naar een nieuw begin.

Menu